Book Review: Σταχτόνερο – Κωνσταντίνα Μόσχου

Book Review: Σταχτόνερο – Κωνσταντίνα Μόσχου

Η Κωνσταντίνα Μόσχου βουτάει στα βαθειά και καταφέρνει να βγει στην επιφάνεια χωρίς μάσκα και αναπνευστήρα.

Μας παραδίδει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που έχει ένα μεγάλο προτέρημα: διαδραματίζεται στην ελληνική επαρχία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Έχει ήρωες αληθινούς, καθημερινούς,που μέσα στο μικρόκοσμο της κοινωνίας τους θεωρούν ότι βρίσκονται στο κέντρο του σύμπαντος. Για όλους αυτούς λοιπόν τους χαρακτήρες της επαρχιακής ζωής, που όσοι έχουμε ζήσει έστω κι ένα καλοκαίρι εκεί, μπορούμε να ταυτιστούμε μαζί τους,ακριβώς γι’αυτούς έχει γραφτεί αυτό το βιβλίο και τα ‘’Συγχαρητήρια’’ είναι λίγα εκ των προτέρων.

Η δημοσιογράφος Ξένια Μαρίνη φτάνει στο Λίθι, ένα απομονωμένο χωριό της Ηπείρου, για να ανακαλύψει ποιος τελικά κρύβεται πίσω από τη δολοφονία της Αντωνίας Κασκούρη, μητέρας δύο παιδιών. Ενώ φαινομενικά,ο δράστης έχει ήδη συλληφθεί, η Ξένια δεν πιστεύει στην ενοχή του. Θέλει να μάθει την αλήθεια -την πραγματική αλήθει- αυτή που όλοι γνωρίζουν και κανείς δεν αποκαλύπτει, αυτή που κρύβεται πίσω από τις κλειστές πόρτες και τα τραβηγμένα κουρτινάκια των παραθύρων.Η Ξένια είναι αποφασισμένη να την ανακαλύψει…με οποιοδήποτε τίμημα.

Πραγματικά δεν έχω λόγια να περιγράψω πόσο με άγγιξε αυτό το βιβλίο. Έχοντας περάσει σχεδόν όλα τα καλοκαίρια μέχρι την ενηλικίωση μου σε χωριό-αρκετά χρόνια πριν και χωρίς τις σημερινές ανέσεις-μπορώ να πω ότι έχω ζήσει στο πετσί μου αυτή την τόσο έντονη αίσθηση ότι όλοι ξέρουν τα πάντα, τα φανερά και τα κρυφά μυστικά, όλοι κάνουν τους ευγενικούς και τους καλούς αλλά τελικά δεν είναι και ίσως ενδόμυχα να εύχονται να ‘’ψοφήσει ο σκύλος του γείτονα’’, όλοι έχουν άποψη για τα προσωπικά του άλλου και γνωρίζουν καλύτερα τη λύση στα προβλήματα του. Ίσως ακούγονται ακραία αυτά αλλά δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα,όχι πάντα βέβαια με τόσο τραβηγμένο τρόπο.Το σίγουρο είναι ότι η συγγραφέας έχει καταφέρει κι έχει τοποθετήσει στην ιστορία της όλα τα κακώς κείμενα που μπορούν να συνυπάρξουν σε μια κλειστή κοινωνία όπου το παν είναι’’μη μάθει τίποτα ο κόσμος’’ και ουσιαστικά όλα κρύβονται μέσα στους 4 τοίχους.

Όσον αφορά το βιβλίο καθ’αυτό,τόσο η πλοκή όσο και η γραφή είναι άψογα συγχρονισμένες για να δημιουργήσουν μια εξαιρετική ατμόσφαιρα μυστηρίου και  πολλών, αναπάντητων ‘’γιατί’’ καθώς όλοι γνωρίζουν ποιος είναι ο πραγματικός δράστης αλλά κανένας δε μιλά.Σε κάθε σελίδα διαφαίνεται άψογα ότι κάποιος κινεί τα νήματα για να μη μιλήσει ο κόσμος αλλά η πραγματική αλήθεια αποκαλύπτεται μόνο στο τέλος.Αυτό είναι σίγουρα μια επιτυχία.

Δεν έχω να πω κάτι παραπάνω, η συγγραφέας είναι πραγματικά άψογη σε αυτό που εντέλει παρουσιάζει και ελπίζω σύντομα να δούμε και μια συνέχει,κατά κάποιον τρόπο,της ιστορίας.Το Λίθι άλλωστε αφήνει πολλά υπονοούμενα ότι κρύβει πολλά πίσω του.Ας τα ανακαλύψουμε!

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου