Book review: Μπροστά στα μάτια τους -Cara Hunter

Book review: Μπροστά στα μάτια τους -Cara Hunter

 

Με το λογοτεχνικό της ντεμπούτο «Μπροστά στα μάτια τους», η Cara Hunter μάς συστήνει τον επιθεωρητή Άνταμ Φόλεϊ, που όλα δείχνουν πως διεκδικεί επάξια μια θέση στο πάνθεον των πρωταγωνιστών της αστυνομικής λογοτεχνίας.

Όλα ξεκινούν ένα βράδυ του Ιουλίου, όταν η οκτάχρονη κόρη της οικογένειας Μέισον, η Ντέιζι, εξαφανίζεται μυστηριωδώς από το πάρτι μασκέ που διοργάνωσαν οι γονείς της. Κανείς δεν είδε τίποτα περίεργο, ούτε κανέναν ύποπτο ανάμεσα στους καλεσμένους. Κανείς δεν πρόσεξε την απουσία του κοριτσιού. Η αστυνομία ξεκινά αμέσως τις έρευνες, με επικεφαλής τον έμπειρο επιθεωρητή Άνταμ Φόλεϊ.

Ο επιθεωρητής ξέρει καλά πως, στις περισσότερες περιπτώσεις εξαφάνισης ή δολοφονίας ενός παιδιού, δράστης είναι κάποιο μέλος της οικογένειας ή του στενού συγγενικού και φιλικού περιβάλλοντος. Και η οικογένεια Μέισον είναι σίγουρα πολύ παράξενη – και φέρεται ανάλογα. Η μητέρα δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τα προσχήματα απέναντι στους γείτονες και την εμφάνισή της, ο πατέρας πότε είναι ψυχρός και πότε δραματικά συναισθηματικός, αλλά πάντα επιφυλακτικός απέναντι στους αστυνομικούς, και ο μοναχικός και αντικοινωνικός αδελφός της Ντέιζι δείχνει να φοβάται. Κι επίσης να ξέρει περισσότερα απ’ όσα λέει.    

Καθώς οι έρευνες προχωρούν, ολοένα περισσότερα από τα βρόμικα μυστικά της οικογένειας έρχονται στο φως. Παράξενα περιστατικά, περίεργες συμπεριφορές και υποκριτικά ψέματα ξεσκεπάζονται σταδιακά, προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερους τριγμούς στα ήδη εύθραυστα θεμέλια του σπιτικού τους. Η κοινή γνώμη ξεσηκώνεται απαιτώντας να βρεθεί η εξαφανισμένη Ντέιζι και ο χρόνος κυλά αντίστροφα για την αστυνομία, που πρέπει να ανακαλύψει ποιος απ’ όλους λέει ψέματα και γιατί, αλλά και τι απέγινε τελικά το μικρό κορίτσι, πριν να είναι πολύ αργά…

Η πλοκή δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδιαβάσει πριν. Η εξαφάνιση ενός μικρού παιδιού «παίζει» πολύ στην αστυνομική -και όχι μόνο- λογοτεχνία. Όμως ο κάθε συγγραφέας επιλέγει πώς θα διαχειριστεί και θα εξελίξει μια τέτοια πλοκή – και εκεί ξεχωρίζουν οι καλές προσπάθειες από τις όχι και τόσο καλές. Η περίπτωση της Hunter εντάσσεται αναμφίβολα στην πρώτη κατηγορία, μιας και έχει κατορθώσει να χτίσει μια ιστορία με μπόλικη ίντριγκα και σασπένς, αγωνία και ένταση, μυστικά και αποκαλύψεις, που διατηρεί το αναγνωστικό ενδιαφέρον αμείωτο από την αρχή μέχρι το τέλος. Με κοφτή και συγχρόνως γλαφυρή γραφή, που λέει πολλά χωρίς περιττούς πλατειασμούς, αποτυπώνεται στις σελίδες του βιβλίου ο χειρότερος εφιάλτης ενός γονιού: η εξαφάνιση του παιδιού του. Η χρήση ενεστώτα χρόνου, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση από τον επιθεωρητή Φόλεϊ, αλλά και οι αναδρομές στο χρονικό διάστημα που προηγήθηκε της εξαφάνισης, κάνουν περισσότερο ζωντανή και παραστατική την αφήγηση και «μπάζουν» τον αναγνώστη στη δράση, μετατρέποντάς τον σε σιωπηλό μάρτυρα των όσων εξελίσσονται κάθε φορά.

Έξυπνη η εμβόλιμη και… ηχηρή παρουσία των social media -Facebook και Twitter- στην πλοκή. Με τον τρόπο αυτόν η συγγραφέας αναδεικνύει τον σημαντικό ρόλο που παίζουν στη ζωή όλων μας η τεχνολογία, το ίντερνετ, τα κοινωνικά δίκτυα· εξαίρει τη χρησιμότητά τους όταν υπάρχει ανάγκη και οι χρήστες συσπειρώνονται για να βοηθήσουν έμπρακτα, αλλά και στηλιτεύει τη στάση των «δικαστών του καναπέ», που σπεύδουν να κρίνουν ή να καταδικάσουν τον οποιονδήποτε, φτιάχνοντας σενάρια χωρίς επαρκή στοιχεία – κάτι που μπορεί να αποδειχτεί καταστροφικό για τη φήμη κάποιου ή ακόμα και επικίνδυνο για τη σωματική του ακεραιότητα. Όπως και να ’χει, η χρήση τους αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας και η χρήση τους από τη συγγραφέα εδώ μια αληθινά εμπνευσμένη κίνηση, που κάνει την πλοκή να δείχνει ακόμα πιο ρεαλιστική και σύγχρονη.  

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η σκιαγράφηση του ψυχολογικού προφίλ των ηρώων. Πρώτος και καλύτερος ο επιθεωρητής Άνταμ Φόλεϊ. Ένας χαρακτήρας ισορροπημένος, ένας έμπειρος αστυνομικός, ένας άνθρωπος που κουβαλάει το δικό του τραυματικό παρελθόν. Η αλήθεια είναι πως δεν μαθαίνουμε πάρα πολλά για τον ίδιο και την προσωπική του ζωή, τη σχέση με τη γυναίκα του κτλ., όμως ευελπιστώ πως η συγγραφέας θα «επανορθώσει» γι’ αυτό σε επόμενο βιβλίο της. Όσον αφορά τα ψυχογραφήματα της οικογένειας Μέισον, η Hunter έχει κεντήσει κυριολεκτικά. Μια οικογένεια που αρχικά φαντάζει άκρως συνηθισμένη, για να αποδειχτεί τελικά απόλυτα προβληματική. Κάθε μέλος της είναι ιδιαίτερο, όμως ως προσωπικότητες είναι ολοκληρωμένες, αν και τα αρνητικά τους στοιχεία είναι πολλά περισσότερα από τα -ελάχιστα- θετικά. Οι γονείς της μικρής Ντέιζι δεν προκαλούν τη συμπάθεια ή τη συμπόνια του αναγνώστη: από τη μία είναι ύποπτοι για την εξαφάνιση της κόρης τους και από την άλλη φαίνονται να αξίζουν όσα παθαίνουν. Είναι όμως ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξή τους, το πώς «ξεγυμνώνονται» σταδιακά από κάθε πρόσχημα και αποκαλύπτεται ο αληθινός τους χαρακτήρας, που τόσο επιμελώς και επιτηδευμένα προσπαθούσαν να κρύψουν.

Ο επίλογος του βιβλίου έρχεται απλά να επιβεβαιώσει τη συγγραφική ιδιοφυΐα και την ταλαντούχα πένα της Hunter, που δεν σταματά τις ανατροπές μέχρι και την τελευταία παράγραφο. Τότε ο αναγνώστης θα κληθεί να αποφασίσει για το αν τελικά ο καθένας από τους ήρωες πήρε αυτό που πράγματι του άξιζε ή όχι. Ασχέτως με την προσωπική εκτίμηση του καθενός ως προς αυτό, το βέβαιο είναι πως το «Μπροστά στα μάτια τους» αποτελεί ένα αξιόλογο συγγραφικό ντεμπούτο και ένα αστυνομικό θρίλερ που θα σας κρατήσει σε αγωνία τόσο με τη γραφή όσο και με τις εξελίξεις του.

 

Χρύσα Βασιλείου