Book Review: Κάπου χωρίς να το ξέρουμε – Μεταξία Κράλλη

Book Review: Κάπου χωρίς να το ξέρουμε – Μεταξία Κράλλη

Και τώρα πρέπει εγώ να κάνω κριτική σε βιβλίο της Μεταξίας Κράλλη; Είναι σίγουρο αυτό,έτσι;

Και διερωτώμαι,διότι ο βαθμός λατρείας που της έχω ίσως επηρεάσει σημαντικά την αντικειμενικότητα μου για αυτό το βιβλίο! Θα κάνω λοιπόν υπεράνθρωπες προσπάθειες να περιγράψω το τι αισθάνθηκα διαβάζοντας το, χωρίς να λάβω υπόψη ότι προέρχεται από μια πολύ αγαπημένη μου συγγραφέα.

Η ιστορία λοιπόν αφορά τους παράλληλους βίους δύο ανθρώπων, του Μάχου και της Χρύσας, από τη στιγμή που γεννιούνται μέχρι τη στιγμή της γνωριμίας τους πολλά χρόνια μετά. Στο ενδιάμεσο παρακολουθούμε βήμα - βήμα τις ζωές τους,το πώς η μοίρα πολλές φορές τους έφερε πολύ  κοντά στο να γνωριστούν αλλά τελικά δεν ήταν ακόμη η κατάλληλη στιγμή,κι όλα αυτά πλαισιωμένα με όλα τα ιστορικά,πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα των τελευταίων 40+ χρόνων.

Η Μεταξία Κράλλη για μένα δεν είναι απλά άλλη μια συγγραφέας. Όταν την γνώρισα το μακρινό εκείνο 2012 με το «Μια φορά κι ένα καλοκαίρι» κατάφερε να με κερδίσει όσο καμιά άλλη συγγραφέας του είδους καθώς, ναι μεν έγραφε τις συναισθηματικές ιστορίες της, όχι όμως με γλυκανάλατο τρόπο αλλά και καταφέρνοντας να αποφύγει όλα τα κλισέ και τις παγίδες που κρύβουν τα αισθηματικά βιβλία. Και τα κατάφερε περίφημα. Τα έργα της, εκτός από αληθινό συναίσθημα, είναι τόσο ζωντανά και ρεαλιστικά που νιώθεις ότι διαβάζεις ιστορίες φίλων, συγγενών ακόμη και γειτόνων σου. Τα τελευταία χρόνια έχει κάνει μια στροφή στη θεματολογία της καθώς υπερτερεί το ιστορικό και το κοινωνικό στοιχείο πια, καταφέρνει όμως ακόμη να κερδίζει με τη γραφή της και να ανεβάζει με κάθε της βιβλίο ακόμη πιο ψηλά τον πήχη.

Στη παρούσα φάση,δεν έχουμε να κάνουμε με τη γνωριμία δύο ανθρώπων από την παιδική/εφηβική τους ηλικία, την έλξη που πιθανών να αισθανθούν στην πορεία των χρόνων και τα εμπόδια που προσπερνούν για να είναι τελικά μαζί,αλλά αντιθέτως, η γνωριμία τους είναι απλά η κατάληξη της ιστορίας αφού, πολύ απλά, τους έχουμε ήδη γνωρίσει μέσα από την παράλληλη πορεία τους όλα αυτά τα χρόνια. Το αν τελικά θα τους συμπαθήσουμε ή όχι κι αν αξίζει να είναι μαζί, αυτό θα το κρίνουμε μόνο όταν ολοκληρωθεί το βιβλίο. Σίγουρα είναι το πιο διαφορετικό βιβλίο της Κράλλη και αναμφίβολα, κάποιοι ίσως απογοητευτούν από αυτό το στυλ που επιλέγει για την ιστορία της. Αν όμως αποστασιοποιηθείς και διαβάσεις την ιστορία σαν κάτι πραγματικά μοναδικό,σίγουρα τότε δε θα σε απογοητεύσει και θα απολαύσεις ένα ακόμη πολύ καλό βιβλίο.

Εν κατακλείδι,όπως ανέφερα, δε μπορώ να είμαι αντικειμενική όταν πρόκειται για την Μεταξία Κράλλη. Γιατί με κάθε της βιβλίο αποδεικνύει ότι ο καλός συγγραφέας δεν είναι ούτε αυτός που γράφει περίπλοκες ιστορίες με ξύλινη γραφή αλλά ούτε κι αυτός που προσπαθεί να εντυπωσιάσει μέσα από υπερβολές και εντελώς άστοχες πλοκές, μόνο και μόνο για να πείσει τον εαυτό του ότι αξίζει. Όχι, ο καλός συγγραφέας είναι αυτός που γράφει ιστορίες αληθινές, βγαλμένες από την ίδια τη ζωή,με όσο πιο αληθινούς χαρακτήρες γίνεται. Αυτό κάνει η Μεταξία Κράλλη.Και την λατρεύω. Και θα είμαι εδώ όσο ακόμη μας τιμάει με τα βιβλία της.

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου