Book Review: Το κορίτσι της ντροπής – Σοφία Βοϊκου

Book Review: Το κορίτσι της ντροπής – Σοφία Βοϊκου

Μετά την εξαιρετική «Πόλη που δακρύζει» ,η Σοφία Βοϊκου επιστρέφει με μια ακόμη δυνατή ιστορία, εντελώς διαφορετική αλλά τόσο, μα τόσο, τραγική.

Και αποδεικνύει περίτρανα ότι δικαίως αξίζει να θεωρείται μια πολύ καλή συγγραφέας μιας και κάθε βιβλίο της,έχει κάτι το ξεχωριστό,κάτι το μοναδικό,κάτι που μεταφέρει τον αναγνώστη σε μια άλλη πραγματικότητα. Το νέο της βιβλίο δε θα μπορούσε να μην επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Μετά το τέλος του πολέμου, η Λένη θέλει να αφήσει πίσω της το παρελθόν και τη γερμανική Κατοχή, εκείνη όμως είναι εκεί για να τους τη θυμίζει κάθε μέρα. Όταν τελικά φεύγει για το Μόναχο, γνωρίζει τον Γιόχαν ο οποίος, σε αντίθεση με εκείνη, δε ψάχνει τις ρίζες του αλλά θέλει να αποτινάξει το στίγμα που του κληροδότησε ο πατέρας του. Και οι δύο έχουν άλυτες υποθέσεις με το παρελθόν τους, θα μπορέσουν όμως να αντέξουν τελικά την αλήθεια της ζωής τους;

Καταρχάς,πριν πω αν μου άρεσε ή όχι το βιβλίο, οφείλω να αναγνωρίσω κάτι που υπάρχει σε όσα έργα της συγγραφέως έχω διαβάσει. Όλα έχουν ένα υψηλό επίπεδο λογοτεχνικό και δείχνει να σέβεται τον κάθε αναγνώστη ξεχωριστά. Δε γράφει απλά για να γράφει, κάθε της βιβλίο έχει κάτι να πει, κάτι ουσιαστικό,όχι απλά να γεμίζει τις σελίδες. Στη παρούσα φάση δε θέλησε απλά να γράψει άλλη μια ιστορία με φόντο τον Β.Π.Π και να αναλωθεί σε λεπτομέρειες και πληροφορίες που λίγο πολύ ήδη γνωρίζουμε ή να ασχοληθεί με τετριμμένες ιστορίες που τις έχουμε ξαναδιαβάσει. Σε αυτή τη φάση μας διηγείται την ιστορία ενός νόθου της Κατοχής από έναν Γερμανό και μια Ελληνίδα.Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Πραγματικά,δεν έχω να προσάψω κάτι αρνητικό για το βιβλίο,ήταν πραγματικά τόσο άρτιο σε όλα του τα επίπεδα που δε με κούρασε πουθενά. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι τόσο οικείοι και καθημερινοί, σαν να παρακολουθείς την ιστορία των γειτόνων σου που τους ξέρεις μια ζωή, τελικά όμως γνώριζες τι πραγματικά κρύβουν στη ψυχή τους. Με πολύ απλή γραφή αλλά και με τόση παραστατικότητα όση χρειάζεται για να μη γίνει βαρετό,το βιβλίο καταλήγει να είναι ένα εξαιρετικό οδοιπορικό στα ταραγμένα χρόνια του πολέμου με εμφανή τα αποτελέσματα στη ψυχή μιας γυναίκας που αναζητά τις ρίζες της αλλά και την αλήθεια που της στερήθηκε τόσα χρόνια. Όλα τα παραπάνω παρουσιάζονται με εξαιρετικό τρόπο στο έργο,κάνοντας το από τα πιο αξιοπρεπή του είδους.

Σίγουρα λοιπόν η Σοφία Βόϊκου ήρθε για να μείνει στη λογοτεχνία,το θέμα είναι με ποιο βιβλίο της αξίζει να συστηθεί σε κάποιον που δεν την έχει ξαναδιαβάσει;Με όλα;Ναι,ίσως αυτή είναι μια δίκαιη απάντηση.Όπως κι αν είναι πάντως,το παρόν έργο αξίζει πολλά.Διαβάστε το!

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου