Book Review: Ξενοδοχείο Ζάχερ - Rodica Doehnert

Όποιος είχε τη χαρά να επισκεφτεί στη Βιέννη, πιθανότητα θα γνωρίζει το κεντρικό ξενοδοχείο Ζάχερ και ίσως να έχει δοκιμάσει το φημισμένο γλυκό του, τη Ζάχερτορτε. Σε αυτό το ξενοδοχείο, λοιπόν, μας ταξιδεύει η Rodica Doehnert στο ομώνυμο μυθιστόρημά της και μάλιστα σε μια μεταβατική και ρευστή περίοδο: από το 1892, όπου ακόμα μεσουρανούσε η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία έως το 1918, που σήμανε το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ανεξάρτητων κρατών που μέχρι πρότινος ανήκαν στην επικράτεια της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας.

Το βιβλίο διαθέτει αρκετά ιστορικά στοιχεία, αλλά δεν επικεντρώνεται στην εξιστόρηση των γεγονότων που συντάραξαν την Ευρώπη εκείνα τα χρόνια. Πυρήνας του είναι οι μικρές, προσωπικές ιστορίες των ηρώων μέσα από τις οποίες αναδύεται η γενική εικόνα της εποχής. Μέλη της αυστριακής αριστοκρατίας, επαναστάτες που οραματίζονται μια νέα, διαφορετική κοινωνία, άνθρωποι της βιοπάλης και του μόχθου, εκπρόσωποι της αστικής και εμπορικής τάξης ερωτεύονται, αγωνιούν, ονειρεύονται και αγωνίζονται ο καθένας για τα δικά του ιδανικά και στόχους. Αυτό που τους ενώνει είναι το Ξενοδοχείο Ζάχερ, που αποτελεί μια σταθερά στη διαρκώς μεταβαλλόμενη βιεννέζικη ζωή.

Μέσα από αυτές τις μικρές ιστορίες και την πληθώρα των ηρώων μπορεί κανείς να αναπαραστήσει με τη ματιά της φαντασίας το πανόραμα της εποχής. Η αφήγηση είναι κατά κάποιο τρόπο αποστασιοποιημένη- αυτό ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι το μυθιστόρημα είναι βασισμένο σε σενάριο μίνι τηλεοπτικής σειράς και ως σενάριο λειτουργεί αποτελεσματικότερα. Προσωπικά μού έφερε στον νου κάποιον από τους πολλούς πίνακες ζωγραφικής που απεικονίζουν σκηνές από κομψά βιεννέζικα καφέ. Καλοβαλμένοι πελάτες απολαμβάνουν τη σοκολάτα, τον καφέ και το γλυκό τους, ενώ οι σερβιτόροι βάζουν τα δυνατά τους για να τους εξυπηρετήσουν στην εντέλεια. Θέλετε να μάθετε τι πραγματικά σκέφτεται κάθε ένα από τα πρόσωπα του πίνακα; Διαβάστε το «Ξενοδοχείο Ζάχερ» και η απορία σας θα απαντηθεί!

Ελίζα Νάστου