Book Review: Γυναίκες της μικρής πατρίδας - Θοδωρής Παπαθεοδώρου

Ό,τι και να πω για τον κύριο Παπαθεοδώρου είναι λίγο. Πολυγραφότατος, ανθρωπιστής, εξαιρετικός στη χρήση του λόγου και με πλήθος διαφορετικών έργων στο ενεργητικό του, με κάθε του βιβλίο αποδεικνύει ότι δίκαια κατέχει μια θέση στις καρδιές των αναγνωστών του.

 Με το νέο του εγχείρημα επιστρέφει σε γνώριμα εδάφη,την νεώτερη ελληνική ιστορία, και καταπιάνεται με την εξιστόρηση της μέσα από τις γυναίκες των Μακεδονικών εδαφών στις αρχές του 20ου αιώνα.

Η ιστορία μας λοιπόν αφορά εν μέρει την Αρετή και τη Φωτεινή, δύο γυναίκες στα ταραγμένα εκείνα χρόνια της Μακεδονίας που η πίστη τους δοκιμάστηκε με πολλούς και σκληρούς τρόπους. Μπορεί ωστόσο να πέρασαν πολλές δοκιμασίες, να βασανίστηκαν σωματικά και ψυχικά αλλά δεν παραδόθηκαν ποτέ. Αυτή είναι η ιστορία τους.

Ό,τι και να πω για τον συγγραφέα δεν είναι αρκετό καθώς είμαι από τις πιο πιστές του αναγνώστριες εδώ και χρόνια και ποτέ δεν έχει σταματήσει να με εκπλήσσει με τα θέματα του αλλά και τη δομή του κάθε έργου του.Σε κάθε περίπτωση καταφέρνει και πλάθει εξαιρετικά αληθοφανείς χαρακτήρες, απόλυτα δεμένους με το περιβάλλον και την όλη ιστορία, έχοντας ο καθένας τη δική του προσωπικότητα και εξελίσσοντας το χαρακτήρα του κατά τη διάρκεια της εξιστόρησης. Αυτό που θαυμάζω περισσότερο στον συγγραφέα είναι ότι είτε γράφει αστυνομικό είτε καθαρά ιστορικό μυθιστόρημα,κάτι που από μόνο του απαιτεί σεβασμό, τα καταφέρνει περίφημα χωρίς να έχει τίποτα να ζηλέψει από συγγραφείς που έχουν εντρυφήσει στη λογοτεχνία εδώ και χρόνια.Στη παρούσα φάση,με απόλυτο σεβασμό στα γεγονότα, αφηγείται την ταραγμένη ιστορία των ανθρώπων της Μακεδονίας, τις κακουχίες που πέρασαν και που ασφαλώς και κανείς δεν ζήτησε να τις περάσει, αλλά και τον αγώνα που έδωσαν να ξαναπάρουν πίσω τη ζωή τους αλλά και όλα τα υλικά και μη αγαθά που τους στέρησαν.Οι 2 κεντρικές ηρωϊδες είναι από μόνες τους παράδειγμα προς μίμηση καθώς δε χάνουν ποτέ το κουράγιο τους και με ψυχικό σθένος υπομένουν όλα τα τεκταινόμενα.

Η γραφή του κυρίου Παπαθεοδώρου είναι γρήγορη, δεν πλατειάζει σε ανούσιες λεπτομέρειες ενώ, παρά το θέμα του,δεν καταλήγει μελοδραματικό και εκτός πραγματικότητας. Ενώ ο όγκος του προϋποθέτει και για έναν πλατειασμό στην πλοκή,κάτι τέτοιο δε συμβαίνει,αντιθέτως διαβάζεται μονορούφι.

Εν κατακλείδι λοιπόν,ο κύριος Παπαθεοδώρου ξέρει να σέβεται τους αναγνώστες του αλλά και την ίδια την ιστορία. Αξίζει έτσι να διαβάσουμε όλα τα βιβλία του, συμπεριλαμβανομένου και του παρόντος.

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου