Book review: Ο άνθρωπος κιμωλία - C.J. Tudor

«Ο άνθρωπος κιμωλία» είναι το συγγραφικό ντεμπούτο της C.J. Tudor. Ένα θρίλερ γρήγορων ρυθμών που καταφέρνει να ξεχωρίσει και να εντυπωσιάσει, σε γενικές γραμμές, το αναγνωστικό κοινό.

Όλα ξεκινούν το 1986. Πρωταγωνιστές μια παρέα παιδιών, που ζουν σε μια τυπική μικρή αμερικάνικη πόλη. Είναι καλοκαίρι και όλα μοιάζουν ειδυλλιακά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως παιδιά κι ενήλικες δεν αντιμετωπίζουν μικρότερα ή μεγαλύτερα προβλήματα. Αυτά όμως που διαταράσσουν περισσότερο τους ρυθμούς της πόλης είναι τα δραματικά περιστατικά: ένα ατύχημα στο πανηγύρι, ένα τραγικό δυστύχημα στο ποτάμι, ένα πτώμα κοριτσιού στο δάσος. Το ατύχημα σημάδεψε ανεξίτηλα κάποιους από τους ήρωες της ιστορίας, το δυστύχημα έγινε η αφορμή να διασπαστεί η παρέα των παιδιών και ο δολοφόνος του κοριτσιού δεν αποκαλύφθηκε ποτέ.

Τριάντα χρόνια αργότερα, ο πρωταγωνιστής και αφηγητής της ιστορίας, ο Εντ Άνταμς, συνεχίζει να μένει στο πατρικό του, στη μικρή πόλη όπου μεγάλωσε. Οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας του συνεχίζουν να τον στοιχειώνουν μερικές φορές. Καθώς αναπολεί τα γεγονότα εκείνου του μακρινού καλοκαιριού, ορισμένες εικόνες έχουν μείνει ανεξίτηλες μέσα του· ανάμεσά τους, τα σχέδια εκείνου και των φίλων του με χρωματιστή κιμωλία, τα άλλα σχέδια με άσπρη κιμωλία, που εμφανίζονταν στα πιο απρόσμενα σημεία, ο κύριος Χάλοραν, ο παράξενος καθηγητής με το χλωμό άσπρο δέρμα -ο «Κιμωλίας», όπως τον φώναζαν οι μαθητές- αλλά και αναμνήσεις που αφορούν τον νεκρό πια πατέρα του.

Όταν ένας από τους παλιούς του φίλους επιστρέφει στην πόλη και ζητάει τη βοήθειά του για ένα βιβλίο που γράφει, ο Εντ αρνείται. Όμως εκείνος τον ξαφνιάζει, λέγοντάς του πως ξέρει ποιος σκότωσε το κορίτσι στο δάσος. Οι εξελίξεις, για άλλη μια φορά, τούς προλαβαίνουν και ο Εντ νιώθει πως η ιστορία επαναλαμβάνεται και πως ίσως έχει έρθει η ώρα να απαντηθούν ορισμένα παλιά ερωτήματα και να βρεθεί ο πραγματικός δολοφόνος. Τι γίνεται όμως με τα παράξενα ανθρωπάκια από κιμωλία, που ξαναεμφανίζονται ξαφνικά στα πιο απρόσμενα μέρη τις πιο ασυνήθιστες στιγμές; Και τι σχέση έχει τελικά ο επονομαζόμενος «άνθρωπος κιμωλία» με όσα συνέβησαν εκείνο το περιβόητο καλοκαίρι του 1986;

Η κεντρική ιδέα της συγγραφέως είναι οπωσδήποτε αρκετά ενδιαφέρουσα. Από τη μία έχουμε τα γεγονότα που εκτυλίχθησαν τριάντα χρόνια πριν, στην παιδική ηλικία των πρωταγωνιστών. Από την άλλη, τα όσα διαδραματίζονται σήμερα· όπως επίσης και το πώς έχουν εξελιχθεί οι ζωές όλων τους, πώς έχουν επηρεαστεί από το πέρασμα του χρόνου, τα μυστικά που κρατούν ακόμη καλά κρυμμένα μέσα τους, το πώς αισθάνονται για όσα δεν έκαναν ή δεν είπαν ποτέ.

Τα κεφάλαια του βιβλίου εξελίσσονται εναλλάξ -από το 1986 μεταφερόμαστε στο 2016 και το αντίστροφο. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση από τον Εντ Άνταμς, εκ των πρωταγωνιστών της ιστορίας, προσδίδει την απαιτούμενη ζωντάνια στην πλοκή και της προσφέρει μεγαλύτερη εγκυρότητα, μιας και ο ήρωας/αφηγητής έζησε πολλά από τα γεγονότα από πρώτο χέρι. Ειδικά σε ό,τι αφορά τα σύγχρονα, που επηρεάζουν κυρίως εκείνον, την καθημερινότητά του και τις ισορροπίες του. Αυτή η εναλλαγή διατηρεί αμείωτο το αναγνωστικό ενδιαφέρον, αφού το κάθε κεφάλαιο τελειώνει σε μια σημαντική για την πλοκή στιγμή, και πρέπει να περιμένεις λίγες σελίδες έως ότου μάθεις τη συνέχεια. Συνεπώς ‘κολλάς’ και δεν το αφήνεις από τα χέρια σου, ενώ οι σελίδες και τα κεφάλαια τρέχουν ολοταχώς προς την τελική κορύφωση της αγωνίας.

Σε πολλά σημεία, στην αφήγηση που αφορά το παρελθόν, το βιβλίο θυμίζει το «Αυτό» του Stephen King – με την καλή έννοια! Μια παρέα παιδιών, τα προβλήματα με τους ενήλικες ή με τα μεγαλύτερα παιδιά που τα εκφοβίζουν, οι εκμυστηρεύσεις και οι αψιμαχίες τους, οι σκανδαλιές και οι κρυφοί κώδικες. Και μετά, το πώς σιγά σιγά αποξενώθηκαν και χάθηκαν, για να ξαναβρεθούν πολλά χρόνια αργότερα στην πόλη όπου μεγάλωσαν και να αντιμετωπίσουν τα φαντάσματα του παρελθόντος τους. Μήπως σας θυμίζει κάτι; Όπως επίσης η αναπαράσταση της γραφικής μικρής πόλης στα μέσα της δεκαετίας του ’80, με την αθώα εικόνα αλλά και την κλειστοφοβική αίσθηση που αποπνέει – όπως συμβαίνει με τις περισσότερες μικρές πόλεις, άλλωστε. Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μίμηση, βέβαια· το βιβλίο αυτό έχει την ολόδική του ταυτότητα, απλά το συγκεκριμένο μοτίβο θυμίζει King.

Έξυπνο το τρικ τού να μετατρέψει ένα αθώο παιδικό παιχνίδι -τα σχέδια με κιμωλία- σε κάτι τρομακτικό, που ξυπνάει άσχημες μνήμες και προκαλεί φόβο και σύγχυση στον πρωταγωνιστή. Μάλλον κανείς απ’ όσους το διαβάσουν δεν θα ξαναδεί με τον ίδιο τρόπο ένα αθώο ανθρωπάκι ζωγραφισμένο με κιμωλία!

Η πλοκή είναι εστιασμένη περισσότερο στη δράση και στα γεγονότα και λιγότερο στα ψυχογραφήματα των χαρακτήρων, όμως η ροή της αφήγησης είναι τόσο γρήγορη και καταιγιστική, που ο αναγνώστης δεν προλαβαίνει (ή δεν ενδιαφέρεται) να δώσει ιδιαίτερη σημασία. Επίσης, κάποια από τα ερωτήματα που ταλάνιζαν ήρωες και αναγνώστες ίσως απαντήθηκαν με πιο απλοϊκό τρόπο απ’ όσο θα περίμεναν κάποιοι, χωρίς να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση. Όμως το τέλος αποζημιώνει επαρκώς, με μια αναπάντεχη ανατροπή και την αποκάλυψη του μεγαλύτερου -ίσως- ερωτήματος που πλανάται εδώ και τριάντα χρόνια επάνω από την πόλη και αφορά τη δολοφονία του κοριτσιού.

Μπορεί το «Ο άνθρωπος από κιμωλία» να μην είναι τελικά τόσο τρομακτικό, δεν παύει όμως να είναι ένα αξιοπρεπέστατο θρίλερ με πολύ δυνατές στιγμές και μια δυναμική, συναρπαστική αφήγηση. Από τα πιο ενδιαφέροντα ντεμπούτα που έχω διαβάσει και οπωσδήποτε ιδανική επιλογή για λάτρεις του είδους και μη.

 

Χρύσα Βασιλείου