Book review: Σε άφησα- Clare Mackintosh

Ένα από τα πιο δυνατά αστυνομικά θρίλερ που διάβασα τον τελευταίο καιρό είναι το «Σε άφησα» της Clare Mackintosh. Με την ιδιαίτερη πλοκή του καθηλώνει, συγκινεί και προβληματίζει τον αναγνώστη σχετικά με την ηθική και τα όριά της.

Όλα ξεκινούν από ένα τροχαίο ατύχημα. Ένα απόγευμα σαν όλα τ’ άλλα, ο πεντάχρονος Τζέικομπ Τζόρνταν παρασύρεται από ένα αυτοκίνητο και σκοτώνεται ακαριαία, μπροστά στα μάτια της μητέρας του, ενώ ο άγνωστος οδηγός διαφεύγει. Η αστυνομία, με επικεφαλείς τον επιθεωρητή Ρέι Στίβενς και την ομάδα του, ξεκινάει αμέσως έρευνες για την ταυτότητα του οδηγού, όμως αυτές αποδεικνύονται άκαρπες.

Από την ημέρα του ατυχήματος και μετά, η ζωή της Τζένα Γκρέι έχει αλλάξει εντελώς. Η ίδια, αδυνατώντας να διαχειριστεί την καινούρια πραγματικότητα που την περιβάλλει, φεύγει μακριά απ’ όλους και απ’ όλα. Σε ένα μικρό χωριό στις ακτές της Ουαλίας θα κάνει τα πρώτα μικρά βήματα για να σταθεί ξανά στα πόδια της· όμως ο φόβος, η θλίψη, οι τύψεις και οι αναμνήσεις της δεν την αφήνουν να ησυχάσει. Και εκεί που επιτέλους φαίνεται να βρίσκει τις ισορροπίες της και να επιχειρεί να κάνει μια νέα αρχή, το παρελθόν της έρχεται να τη στοιχειώσει για μια ακόμα φορά. Και η Τζένα συνειδητοποιεί πως, όσο κι αν προσπαθεί να τρέξει μακριά του, εκείνο δεν θα σταματήσει να την κυνηγά ώσπου να την κάνει να πληρώσει. Ή να εξιλεωθεί για τις πράξεις της…

Από την πρώτη του κιόλας σελίδα, το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ρίχνει τους αναγνώστες του στα βαθιά. Ο θάνατος ενός παιδιού είναι ένα πολύ δύσκολο θέμα και απαιτεί μια προσεκτική προσέγγιση, με διακριτικότητα και σεβασμό προς όλους τους εμπλεκόμενους. Η συγγραφέας καταφέρνει να αποδώσει όλα τα συναισθήματα όπως τους πρέπει, διατηρώντας τις ισορροπίες και εμβαθύνοντας στον ψυχισμό των ηρώων της με έναν τρόπο συγκλονιστικό. Έχοντας και η ίδια χάσει τον γιο της -αν και «κάτω από πολύ διαφορετικές συνθήκες», όπως αναφέρει στο σημείωμά της- κατανοεί το πώς αισθάνεται μια μητέρα που χάνει το παιδί της· τις τύψεις και τις ενοχές επειδή δεν κατάφερε να το αποτρέψει, τη θλίψη και τον απέραντο πόνο της απώλειας.

Το βιβλίο χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο μέρη, και κάπου εκεί στη μέση γίνεται και μια αποκάλυψη, που ανατρέπει όλα όσα διάβασε ο αναγνώστης στο πρώτο μέρος. Η αφήγηση εναλλάσσεται συνεχώς: από τη μία έχουμε την πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Τζένα -εσωτερική, αποκαλυπτική, σπαρακτική μερικές φορές, με την ηρωίδα να αποδομεί τον εαυτό της και να εκθέτει τους φόβους, τις ενοχές, τις ανασφάλειές της μπροστά στα κριτικά μάτια του αναγνώστη- και από την άλλη την αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο με τις σκηνές που σχετίζονται με την αστυνομική έρευνα, τον επιθεωρητή Στίβενς και τους συνεργάτες του. Εξίσου ενδιαφέρουσα με αυτές είναι μία ακόμα πρωτοπρόσωπη αφήγηση στο δεύτερο μέρος, ιδιαίτερα αποκαλυπτική, που ρίχνει φως σε αρκετά σκοτεινά σημεία και εξηγεί, ως έναν βαθμό, τη μετέπειτα συμπεριφορά της Τζένα και τα γεγονότα που ακολούθησαν.

Οπωσδήποτε το κυρίαρχο στοιχείο είναι το συναίσθημα. Ο θάνατος του μικρού Τζέικομπ είναι ο καταλύτης που θα ενεργοποιήσει μια σειρά ενεργειών, αλλά και αφύπνισης συναισθημάτων. Εκτός από την Τζένα, οι αστυνομικοί επηρεάζονται εξίσου από τη συγκεκριμένη υπόθεση, νιώθοντας ανήμποροι όσο δεν ανακαλύπτουν την ταυτότητα του ασυνείδητου οδηγού. Κι εκτός αυτού, ας μην ξεχνάμε πως και οι ίδιοι είναι άνθρωποι και έχουν να αντιμετωπίσουν τα προσωπικά τους προβλήματα εκτός δουλειάς. Οι σχέσεις του επιθεωρητή Στίβενς με τη σύζυγο και τα παιδιά του, η συνύπαρξή του με τη συνάδελφό του και το πόσο επικίνδυνα κοντά έρχονται οι δυο τους, η πίεση των ανωτέρων του για επίλυση όσο το δυνατόν περισσότερων υποθέσεων προκειμένου να αναρριχηθεί γρηγορότερα στην ιεραρχία, είναι μερικές μόνο από εκείνες τις εντελώς ανθρώπινες, καθημερινές εικόνες που βιώνει ο καθένας μας και που αποτυπώνονται γλαφυρά στις σελίδες του βιβλίου, προσδίδοντάς του ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον. Τίποτα από αυτά δεν μπορεί να συγκριθεί με έναν θάνατο, φυσικά· όμως η ζωή συνεχίζεται, με τις όμορφες και τις άσχημες στιγμές της, και οφείλουμε όλοι να πάμε παρακάτω – το ίδιο και οι ήρωές μας. Το ενδιαφέρον είναι το πώς η συγγραφέας κατορθώνει να παρουσιάσει όλες τις πτυχές της ιστορίας της δίνοντάς τους ισάξια προσοχή, μην αφήνοντας καμία να θεωρηθεί υποδεέστερη. Αναμφίβολα, ο θάνατος του Τζέικομπ και οι αφηγήσεις της Τζένα προκαλούν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, όμως υπάρχει αγωνία και για τους υπόλοιπους ήρωες, για το αν θα υπάρξει κάθαρση, όταν θα έρθουν επιτέλους όλα στο φως, και για το πώς οι αποκαλύψεις θα επηρεάσουν τη ζωή όλων από εκεί και πέρα.

Δουλεμένο με μαεστρία ως την παραμικρή λεπτομέρεια και αποπνέοντας μια πληθώρα έντονων συναισθημάτων, το «Σ’ άφησα» παρουσιάζει μια εξαιρετική πλοκή, ενώ επιτρέπει στον καθένα από τους εμπλεκόμενους ήρωες να αναπτύξει την άποψή του, σύμφωνα με τη δική του οπτική. Από κει και πέρα, επαφίεται στον αναγνώστη να συμπεράνει, να κρίνει, να αθωώσει και να καταδικάσει. Έχοντας βεβαίως πρώτα βυθιστεί σε 458 σελίδες που κόβουν κυριολεκτικά την ανάσα με τις ανατροπές και τον γρήγορο ρυθμό τους, σε μια ιστορία που δύσκολα ξεχνιέται ακόμα και αφότου έχεις φτάσει στο τέλος της.

 

Xρύσα Βασιλείου

e-max.it: your social media marketing partner
Για την βέλτιστη δυνατή εμπειρία χρήσης, η ιστοσελίδα bookcity.gr χρησιμοποιεί cookies.