Book Review: Μαζεύοντας κοχύλια – Ρόζαμουντ Πίλτσερ

Book Review: Μαζεύοντας κοχύλια – Ρόζαμουντ Πίλτσερ

Η Ρόζαμουντ Πίλτσερ θεωρώ ότι ήδη λείπει από τη λογοτεχνία.

Ο θάνατος της πριν μερικούς μήνες σηματοδότησε το τέλος του είδους της λογοτεχνίας που τίμησε τόσα χρόνια και, αναμφίβολα οι ιστορίες και οι χαρακτήρες της λείπουν ήδη από τους αναγνώστες. Το ‘’Μαζεύοντας κοχύλια’’ θεωρείται από τα πλέον κλασικά έργα της και παρόλο που γράφτηκε πριν πολλά χρόνια ,εξακολουθεί ακόμη να συγκινεί και είμαι σίγουρη ότι θα συνεχίσει να συγκινεί για πολλά χρόνια ακόμη.

Η Πενέλοπε έζησε μια ζωή που τα είχε σχεδόν όλα.Με αφορμή έναν πίνακα ζωγραφικής που έχει στη κατοχή της και ο οποίος γίνεται αφορμή για μια απρόβλεπτη ένταση μεταξύ της οικογένειας της,αρχίζει να πιστεύει ότι ίσως καλύτερα να τον αοχωριστεί.Και όλα τότε αρχίζουν…

Η Πίλτσερ μπορεί να μην είχε μια συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα στη γραφή και στις ιστορίες της,είχε όμως μια μαγική ικανότητα να πλαισιώνει τα έργα της με ένα λυρισμό,μια απλή αλλά και εξαιρετικά περιγραφική γραφή και,παρόλο που κάποιες φορές πλατειάζει,πάντα κατορθώνει να κερδίζει καθώς δημιουργεί όμορφες εικόνες,ωραίους χαρακτήρες και πάντα σχεδόν,με κάτι από τη πλοκή ταυτίζεσαι.Πιθανών κάποιο να τη θεωρούν ‘’ελαφριά’’ σα συγγραφέα και ότι προτιμάται κυρίως για την παραλία και ακόμη περισσότερο,μόνο για γυναίκες αναγνώστριες,όμως μια καλύτερη ματιά σε ένα βιβλίο της εγγυάται για το αντίθετο.Η γραφή της καταλήγει να είναι σαν ένα χαλαρωτικό τσάι ύστερα από μια κουραστική μέρα και,για όποιον πραγματικά το χρειάζεται,αξίζει.Το συγκεκριμένο βιβλίο της,εκτός από πολύ γνωστό,νομίζω ότι είναι από τα πιο νοσταλγικά,γλυκόπικρα αλλά και αληθινά έργα της.Αν ακόμη δεν την έχετε γνωρίσε,αυτό θεωρώ είναι το ιδανικό βιβλίο.

Εν κατακλείδι,η Πίλτσερ δεν είναι μια τυχαία συγγραφέας και γι’αυτό έχει άλλωστε αγαπηθεί όλα αυτά τα χρόνια.Ας συνεχίσουμε,έστω και τώρα,να της δείχνουμε πόσο εξακολουθούμε να την εκτιμάμε.

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου