Δήμητρα Ιωάννου: «Τα ερεθίσματα ήρθαν από διαφορετικές κατευθύνσεις κι έδεσαν αρμονικά για τη δημιουργία των Γιων Της Γαλανής Κυράς»

Η φιλία που με συνδέει με την Δήμητρα Ιωάννου με κάνει να είμαι ακόμη πιο «αυστηρή αναγνώστης», όμως με κάθε της βιβλίο φαίνεται πως ανεβάζει ακόμη πιο ψηλά τον πήχη.

 Οι Γιοι της Γαλανής Κυράς κυκλοφόρησαν τον Μάρτιο και έχουν αποσπάει διθυραμβικές κριτικές από κοινό και βιβλιοκριτικούς. Πως θα μπορούσαν άλλωστε να μην λατρευτούν από τους αναγνώστες τους; Τρεις γενιές, ένα όμορφο νησί, πολλά πάθη. Το βιβλίο σε ταξιδεύει στη Σύρο μίας άλλης εποχής, στα σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής και η συγγραφέας πλέκει αριστοτεχνικά ένα κουβάρι με αλήθειες, ψέματα και μυστικά που συνδυάζονται με τον Αιγαιοπελαγίτικο αέρα. Θέλησα να μάθω περισσότερα για την ιστορία πίσω από τους χαρακτήρες που αγάπησα, την ιστορία αλλά και αν υπάρχει η σκέψη της επόμενης ιστορίας που θα μας ταξιδέψει.

Μίλησε μου για την έμπνευση πίσω από το βιβλίο.

Τα ερεθίσματα ήρθαν από διαφορετικές κατευθύνσεις κι έδεσαν αρμονικά για τη δημιουργία των Γιων Της Γαλανής Κυράς! Μέσα από τη δουλειά μου σαν ψυχοθεραπεύτρια, ένιωσα ότι έφτασε ο καιρός να γράψω μια ιστορία που θα επικεντρωνόταν στο βασικό κοινωνικό κύτταρο, την οικογένεια, το βασικό κλειδί για τη δημιουργία της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης. Όπως γράφω και στο σημείωμα στο τέλος του βιβλίου, σε μια οικογένεια είναι δυνατό να υπάρχουν άγγελοι αλλά και τέρατα. Χτίζονται γερές υγιείς βάσεις αλλά δημιουργούνται και ανείπωτες στρεβλώσεις, μπορεί να υπάρχει προστασία αλλά και βία, αγάπη αλλά και ανείπωτος πόνος. Μέσα από το βιβλίο αυτό ήθελα να καταδείξω πως αλληλεπιδρούν μεταξύ τους τα μέλη της οικογένειας. Πώς μπορεί κάποιος να διδαχτεί το καλό, να διαβρωθεί λιγότερο ή περισσότερο από το κακό που τον περιβάλλει αλλά και πως τα λάθη του παρελθόντος δύναται να βαρύνουν με διάφορους τρόπους τις επόμενες γενιές.

Έχεις δηλώσει πως η Σύρος σε μάγεψε από την πρώτη στιγμή και θέλησες να τοποθετήσεις εκεί μία ιστορία σου. Τι είναι αυτό που σε μάγεψε στο νησί;

Εύκολη ερώτηση : ΌΛΑ με μάγεψαν στη Σύρο. Η ιστορία της, τα στοιχεία της φύσης που την αγκαλιάζουν άλλοτε γαληνεμένα κι άλλοτε ανάστατα, πάντα όμως μιλώντας με τις δικές τους ολοζώντανες φωνές, η αρχιτεκτονική της, οι άνθρωποί της. Κυριολεκτικά είναι μια αρχόντισσα, ένα φυσικό σκηνικό το οποίο σε μαγεύει και σε παρασύρει σε άλλους κόσμους παραμυθένιους. Η σχέση μου με τη Σύρο ξεκίνησε ως κεραυνοβόλος έρωτας, όταν πρωταντίκρισα τον μπλε τρούλο του Αγίου Νικολάου μπαίνοντας στο λιμάνι της, κι εξελίχθηκε σε βαθιά αγάπη όταν χάθηκα στα στενά της, ένιωσα την αύρα της, θαύμασα την ομορφιά της και γνώρισα τους ανθρώπους της.

Τρείς γενιές, τρεις ιστορίες. Υπάρχει κάποια ιστορία που για σένα έχει ιδιαίτερη σημασία;

Δε μπορώ να ξεχωρίσω καμία επιμέρους ιστορία του βιβλίου, γιατί όλες οι γενιές αποτελούν τα νευραλγικά κομμάτια που έρχονται να συνθέσουν το συνολικό κορμό της ιστορίας. Χωρίς την προηγούμενη δράση είναι αδύνατη η επόμενη και κάθε βήμα είναι σημαντικό για την κορύφωση και τελικά για την κάθαρση των πρωταγωνιστών αλλά και του αναγνώστη. 

 

Σε κάθε γενιά Βονασέρα υπάρχει το δίπολο του καλού/κακού. Θεωρείς πως τελικά γεννιόμαστε tabula rasa  ή στην ψυχοσύνθεσή μας παίζουν ρόλο και τα γονίδια;

Στη συγκεκριμένη ερώτηση ούτε η επιστήμη δε μας έχει δώσει σαφή απάντηση. Θεωρώ ότι η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή, ιδιαίτερη, μοναδική και ανεπανάληπτη. Ανεξάρτητα όμως από τη γονιδιακή προδιάθεση την οποία αδυνατούμε να ελέγξουμε ή να προβλέψουμε, σίγουρα οι καταγραφές που κάνει το κάθε παιδί τα πρώτα χρόνια της ζωής του διαμορφώνουν κατά ένα μεγάλο μέρος το χαρακτήρα και επηρεάζουν τη ζωή και τη μετέπειτα πορεία του. Ιδίως τα τραύματα αυτής της ηλικίας δημιουργούν βαθιά μπλοκαρίσματα που συνοδεύουν τον άνθρωπο σε όλη τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του και είναι ιδιαίτερα δύσκολη η διαχείριση και η αντιμετώπισή τους.

Το βιβλίο έχει κυκλοφορήσει μόλις δύο μήνες και όμως, έχει διθυραμβικές κριτικές. Αλήθεια, έχεις σκεφτεί κάποια ιδέα για το επόμενο βιβλίο σου που θα ήθελες να τη μοιραστείς;

Ήδη δουλεύω στο μυαλό μου μια νέα ιδέα που θα οδηγήσει στο επόμενο βιβλιοταξίδεμα. Επειδή όμως είναι ακόμα στη γέννηση της, καλύτερα ρώτα με πάλι σε μερικούς μήνες!

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που σε συντρόφευσε κατά τη συγγραφή του και το έχεις συνδέσει με το βιβλίο;

Συνήθως γράφω σε απόλυτη ησυχία για να αφουγκράζομαι τις ανάσες των ηρώων μου. Μου είναι πολύ πιο εύκολο να ‘μεταφερθώ’ πίσω στο χρόνο χωρίς σύγχρονα εξωτερικά ερεθίσματα να αποσπούν την προσοχή μου. Παρόλα αυτά όταν άκουσα το παραδοσιακό «Μες του Αιγαίου τα νησιά» συγκινήθηκα. Το τραγούδι βρήκε ένα τρόπο να ‘κουμπώσει’ μαγικά με το βιβλίο. Μιλά για γαλανά νερά του Αιγαίου και μας δίνει τις εικόνες αγγέλων που φτερουγίζουν πάνω από τα νησιά μας αλλά και για τους νησιώτες που μοχθούν κι επιστρέφουν στη γη τους. Έτσι κατά κάποιο τρόπο έγινε στο μυαλό μου το τραγούδι των Γιων Της Γαλανής Κυράς!

Το επάγγελμά σου ως ψυχοθεραπεύτρια σίγουρα σε έχει βοηθήσει στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Κατά πόσο όμως σε έχει βοηθήσει να κατανοήσεις και τις πιο σκοτεινές πλευρές τους;

Σίγουρα παρακολουθώ με κατανόηση την πορεία, τα τραύματα και τα μπλοκαρίσματα που οδηγούν στο σκοτείνιασμα της ενέργειας και συνειδητοποιώ το μηχανισμό διάβρωσης. Ως θεραπεύτρια λοιπόν κατανοώ, ως συγγραφέας σκιαγραφώ και αναλύω και ως άνθρωπος βάζω τα όριά μου.

 

Μίλησε στην Τατιάνα Τζινιώλη