Book Review: Χάσαμε τον μπαμπά – Βαγγέλης Ραπτόπουλος

Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος είναι από τους πιο αξιόλογους σύγχρονους λογοτέχνες με πληθώρα έργων στο ενεργητικό του που σίγουρα κάθε φορά έχει και κάτι να πει.

Πολλά έργα του δεν έχω διαβάσει, τα λίγα όμως που μου δίνουν το δικαίωμα να τον κρίνω ως λογοτέχνη, μου δίνουν την εικόνα ενός ανθρώπου που αφενός ξέρει να γράφει,να χειρίζεται το λόγο και να εξελίσσει τους ήρωες του, αφετέρου κι έναν άνθρωπο που έχει διαβάσει αρκετά και μπορεί να παίρνει ιδέες και εικόνες για να φτιάξει και τα δικά του έργα..Το ‘’Χάσαμε τον μπαμπά’’ το είχα πρωτοδιαβάσει πριν αρκετά χρόνια, με αφορμή όμως την επανέκδοση του το ξαναδιάβασα και μου άρεσε το ίδιο.

Αυτό που ξεχωρίζω στον συγγραφέα είναι ότι έχει μια τρομερή ικανότητα στην αφήγηση και την διήγηση των γεγονότων που πραγματικά σε παίρνει από το χέρι και σε βάζει μέσα στην ιστορία, ακόμη κι αν τελικά δε σου αρέσει τόσο αυτό που διαβάζεις.Οφείλεις όμως σίγουρα να παραδεχτείς ότι είναι τρομερός μάστορας του λόγου και οι ιστορίες του σχεδόν πάντα σε κρατάνε δέσμιο ως το τέλος. Εδώ λοιπόν τι έχουμε;Έχουμε τον Άγγελο,που σε πολύ τρυφερή ηλικία βίωσε την απώλεια του πατέρα του από τη ζωή του,όχι λόγω ανωτέρας δύναμης αλλά λόγω καθαρά προσωπικής του επιλογής.Όταν η απώλεια του γίνεται και κυριολεκτική,μέσα από προσωπικά του γραφόμενα προσπαθεί να βρει τι ήταν αυτό που τελικά που τον οδήγησε να πάρει αυτή την απόφαση,αν ήταν μια απόφαση της στιγμής ή κατόπιν ωρίμου σκέψεως,κι αν μετάνιωσε,έστω και αργά για όσα τελικά έγιναν.

Το βιβλίο είναι καλογραμμένο,από την άποψη ότι έχει πλάσει μια δραματική ιστορία με διάσπαρτα κωμικά στοιχεία,που φαντάζομαι ότι απλώς προσπαθούν να αποφορτίσουν την ατμόσφαιρα αλλά και ένα τρομερό ψυχογράφημα αυτού του πατέρα-και όχι μόνο-που προσπαθεί να δώσει εξηγήσεις για τις πράξεις του και γιατί συμπεριφέρθηκε έτσι.Όμως και ο Άγγελος καλείται να απογυμνώσει την ψυχή του και τα συναισθήματα του και να ξαναγνωρίσει αυτό τον τόσο σημαντικό άνθρωπο της ζωής του που όμως τελικά δεν τον έζησε όσο θα ήθελε.Με αυτοσαρκασμό αλλά και ειλικρίνεια προσπαθεί να ρίξει φως λίγο παραπάνω και στη δική του ψυχή αλλά και του πατέρα του,για να μπορέσουν να κατανοήσουν λίγο καλύτερα ο ένας τον άλλο.

Σίγουρα λοιπόν,το βιβλίο του Βαγγέλη Ραπτόπουλου είναι μια ωδή και στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και στη τόσο έντονη και ιδιαίτερη σχέση πατέρα-γιου που σίγουρα πάντα θα έχει να πει καινούρια πράγματα και να την αναβαθμίσει ακόμη περισσότερο.Διαβάστε το λοιπόν  και στο καπάκι μετά τη «Λούλα» -για να μη ξεχνιόμαστε.

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου