Book Review: Ιφιγένεια - Μαρία Τσακίρη

Υπάρχουν κάποια βιβλία για τα οποία δυστυχώς δε μπορείς να πεις πολλά, για την ακρίβεια σχεδόν τίποτα.

Όχι επειδή δεν είναι άξια προσοχής αλλά ακριβώς το αντίθετο, είναι τόσο συγκλονιστικά και δυστυχώς δε περιγράφουν πάντα ευχάριστες καταστάσεις. Στη παρούσα φάση έχουμε την ιστορία της Ιφιγένειας, γραμμένη από τη Μαρία Τσακίρη, μακράν από τις περιπτώσεις που σε ταρακουνάνε συθέμελα ακριβώς επειδή τις έχουμε ξανακούσει πολλές φορές, πάντοτε όμως κλείνουμε τ’αυτιά και  σκεφτόμαστε  ότι αυτό θα συμβαίνει πάντα στους άλλους και ποτέ σε μας. Είναι όμως από εκείνες τις περιπτώσεις που πίσω από τη κλειστή πόρτα του σπιτιού υπάρχει μια κόλαση με αποδέκτη ένα μικρό παιδί. Κι αυτό είναι το χειρότερο.

Η ιστορία λοιπόν της Ιφιγένειας, όπως η ίδια την αφηγήθηκε στη συγγραφέα, δεν είναι μια ιστορία ανεμελιάς, χαρούμενων παιδικών χρόνων και μιας όμορφης οικογένειας,είναι μια αρρωστημένη κατάσταση και μια σχέση πατέρα-κόρης που κανείς δεν εύχεται να ζήσει. Κι αυτά είναι μόνο η αρχή…

Νομίζω είναι από τις λίγες φορές που ενώ διάβαζα το βιβλίο και ήθελα να μάθω τι θα γίνει παρακάτω,το παρατούσα για λίγο στην άκρη για να μπορέσω να πάρω μια ανάσα από τις σκληρές περιγραφές και εικόνες καθώς δε φανταζόμουν ότι ένα παιδί έζησε αυτή τη πραγματικότητα αλλά και πως δύο γονείς-γιατί και οι δύο φταίνε πάντα,ό,τι κι αν λέμε- τολμούν να συμπεριφέρονται έτσι. Ανέκαθεν πίστευα ότι όσο σκληρός κι αν είναι ένας άνθρωπος, πάντα θα αγαπάει και θα είναι πρότυπο για τα παιδιά του χωρίς να αφήσει κανέναν να τα πληγώσει. Δυστυχώς όμως υπάρχουν κι αυτές οι ακραίες περιπτώσεις που κάποιοι άνθρωποι δε θα έπρεπε καν να γίνονται γονείς και που σκοτώνουν ό,τι όμορφο υπάρχει στη ψυχή των παιδιών τους,θεωρώντας ότι κάνουν το σωστό, χωρίς φυσικά να καταλαβαίνουν τι κάνουν στην πραγματικότητα.

Δε θα ήθελα να πω περισσότερα για την υπόθεση καθώς είναι και πολλά άλλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται και τα χρόνια της Ιφιγένειας, μέχρι τη λύτρωση, περνάνε από σαράντα κύματα. Γι όλους μας όμως υπάρχει τελικά κάποια στιγμή η σανίδα σωτηρίας,αρκεί να τολμήσουμε να την αρπάξουμε. Η γραφή της κυρίας Τσακίρη είναι όσο πρέπει σκληρή και ωμή σε σημείο να σε  κλονίζει αρκετά ενίοτε και όσο πρέπει συναισθηματικά λυρική.

Αν λοιπόν θέλετε ένα χαλαρό βιβλίο για να περάσετε όμορφα την ώρα σας,μην επιλέξετε το συγκεκριμένο.Αν όμως θέλετε να διαβάσετε μια ιστορία που μέσα από τη τραγικότητα της καταλήγει να αποπνέει ελπίδα,επιλέξτε το χωρίς δεύτερη σκέψη.

 

Καλή ανάγνωση,

Μαρία Ανδρικοπούλου

e-max.it: your social media marketing partner
Για την βέλτιστη δυνατή εμπειρία χρήσης, η ιστοσελίδα bookcity.gr χρησιμοποιεί cookies.